ԱՆՈՒՆՆԵՐ ԵՎ ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Բացատրիր և բնութագրիր Բ. Լեգրան . Պ . Մդիվանի • Հ. Օհանջանյան • Ռ. Տեր-Մինասյան. Ս. Կասյան Հայաստանի հեղափոխական կոմիտե • ՀՅԴ բյուրո • Դրո (Դ. Կանայան) • Հ. Տերտերյան
Բորիս Լեգրան — Խորհրդային Ռուսաստանի դիվանագետ և պաշտոնական ներկայացուցիչ Հայաստանի Հանրապետությունում (1920 թ.), ով առանցքային դերակատարում է ունեցել Հայաստանի բոլշևիկացման վերաբերյալ համաձայնագրի կնքման գործում։
Պոլիկարպե Մդիվանի — Վրացի բոլշևիկ և քաղաքական գործիչ, ով ղեկավարել է ՌԽՖՍՀ դիվանագիտական պատվիրակությունը՝ մասնակցելով 1920 թվականին Երևանում Հայաստանի Խորհրդայնացման շուրջ բանակցություններին։
Համո Օհանջանյան — ՀՅԴ կուսակցության անդամ, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության վերջին՝ երրորդ կառավարության վարչապետը (1920 թ. մայիս-նոյեմբեր), ով ղեկավարել է երկիրը թուրք-հայկական պատերազմի ժամանակ։
Ռուբեն Տեր-Մինասյան — ՀՅԴ կուսակցության նշանավոր գործիչ, ՀՀ վերջին ներքին գործերի նախարարը և 1921 թվականի Փետրվարյան ապստամբության ղեկավարներից մեկը, ով ակտիվ պայքար է մղել բոլշևիկների դեմ։
Սարգիս Կասյան — Հայ բոլշևիկ գործիչ, ով եղել է Հայաստանի հեղափոխական կոմիտեի (Հեղկոմի) նախագահը (1920-1921 թթ.) և ղեկավարել է Հայաստանում խորհրդային կարգերի հաստատման աշխատանքները։
Հայաստանի հեղափոխական կոմիտե (Հեղկոմ) — Մարմին, որը ղեկավարվում էր բոլշևիկների կողմից և որը 1920 թվականի նոյեմբերին Հայաստանում հայտարարեց խորհրդային իշխանության հաստատման և ՀՀ կառավարության տապալման մասին։
ՀՅԴ բյուրո — Հայ Հեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցության գերագույն ղեկավար մարմինը, որը ՀՀ գոյության տարիներին (1918-1920) իրականացնում էր պետական քաղաքականության ընդհանուր ղեկավարումը։
Դրո (Դրաստամատ Կանայան) — Հայ ռազմական և քաղաքական գործիչ, ՀՀ բանակի հրամանատարներից մեկը, ով բանակցություններ էր վարում բոլշևիկների հետ և ժամանակավորապես ղեկավարում էր Հայաստանը (1920 թ. դեկտեմբեր) մինչև Հեղկոմի գալը։
Հարություն Տերտերյան — ՀՅԴ կուսակցության անդամ, պետական գործիչ, ով եղել է ՀՀ կառավարության անդամ (պետական վերահսկողության նախարար) և մասնակցել է 1920 թվականի Թիֆլիսի բանակցություններին։
ՀԻՄՆԱԿԱՆ ԳԱՂԱՓԱՐՆԵՐ
ա. Նկարագրիր բոլշևիկների ու քեմալականների մերձեցման գործընթացը: Ինչպե՞ս հասունացավ թուրք–հայկական պատե-րազմը և ինչպե՞ս ընթացան ռազմական գործողությունները:
Բոլշևիկյան Ռուսաստանի և քեմալական Թուրքիայի մերձեցումը սկսվեց 1920 թվականին՝ պայմանավորված երկու ռեժիմների հակա-Անտանտյան և հակա-կայսերապաշտական ընդհանուր շահերով։ Թուրք-հայկական պատերազմը հասունացավ այն բանից հետո, երբ քեմալականները մերժեցին Սևրի պայմանագիրը և ցանկացան ռազմական ճանապարհով վերանվաճել Արևելյան Հայաստանի տարածքները, իսկ ռազմական գործողությունները սկսվեցին 1920 թվականի սեպտեմբերին և ավարտվեցին Հայաստանի ծանր պարտությամբ ու Ալեքսանդրապոլի պայմանագրի կնքմամբ։
բ . Բացատրի՛ր: Ի՞նչ դիրքորոշում ունեին Անտանտի տերու թյունները պատերազմի ընթացքում, և արդյոք նրանցից որևէ մեկն աջակցել է Հայաստանին: Ինչո՞ւ հայկական բա– նակը պարտություն կրեց և ովքե՞ր են պատասխանատու այդ պարտության համար
Անտանտի տերությունները (հատկապես Մեծ Բրիտանիան և Ֆրանսիան) թեև ճանաչում էին Հայաստանի անկախությունը և ստորագրեցին Սևրի պայմանագիրը, սակայն պատերազմի ընթացքում Հայաստանին իրական ռազմական աջակցություն չցուցաբերեցին։ Հայկական բանակը ծանր պարտություն կրեց Քեմալական Թուրքիայից, քանի որ պատերազմական թատերաբեմում էր գտնվում միայնակ՝ զգալիորեն զիջելով հակառակորդին թվով, սպառազինությամբ և բոլշևիկների կողմից ստացվող օգնությամբ։ Պարտության համար պատասխանատվությունը ընկնում է նախևառաջ ՀՅԴ կառավարության վրա, որը թերագնահատեց Քեմալական ուժերի իրական հզորությունը և չկարողացավ ապահովել բանակի պատշաճ մարտունակությունը կամ դիվանագիտական աջակցություն ստանալ։
գ. Վերլուծիր: Ի՞նչ շահեր ու նպատակներ էին միավորում բոլ– շևիկներին ու քեմալականներին:
Բոլշևիկներին և քեմալականներին միավորում էր ընդհանուր հակա-Անտանտյան դիրքորոշումը և միջազգային իմպերիալիզմի դեմ պայքարելու նպատակը, ինչը նրանց դարձնում էր իրար համար բնական դաշնակիցներ։ Ռուսաստանը ձգտում էր Քեմալի միջոցով վերականգնել իր ազդեցությունը Անդրկովկասում և ապահովել իր հարավային սահմանների անվտանգությունը՝ օգտագործելով թուրքական ուժերը նորաստեղծ Հայաստանի Հանրապետության դեմ։ Քեմալը, իր հերթին, Ռուսաստանից ստանում էր ռազմական և ֆինանսական օգնություն՝ անհրաժեշտ թուրքական ազգային շարժումը կյանքի կոչելու և Սևրի պայմանագիրը չեղարկելու համար։
ՔՆՆԱԴԱՏԱԿԱՆ ՄՏԱԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ
1 . Ճանաչիր ազդեցությունը: Ի՞նչ ազդեցություն ունեցավ բոլշևիկաքեմալական համագործակցությունը Հայաստանի անկման ու Սևրի պայմանագրի չիրագործման վրա:
Բոլշևիկա-քեմալական համագործակցությունը կրեց կործանարար ազդեցություն Հայաստանի Հանրապետության ճակատագրի վրա, քանի որ այն թույլ տվեց Թուրքիային սեպտեմբերյան պատերազմում միայնակ մնացած Հայաստանին ջախջախել։ Այս դաշինքի շնորհիվ Քեմալը ստացավ անհրաժեշտ ռազմական ու ֆինանսական աջակցություն, իսկ Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերը (1921 թ.) վերջնականապես չեղարկեցին Սևրի պայմանագիրը՝ բաժանելով հայկական տարածքները Թուրքիայի և Խորհրդային Ռուսաստանի միջև։ Արդյունքում, Հայաստանի Հանրապետությունը կորցրեց իր տարածքի մեծ մասը և խորհրդայնացվեց՝ դադարեցնելով անկախ գոյությունը։
2 . Գնահատիր: Վերլուծիր և գնահատական տուր, թե ինչ դեր խաղացին հայերի կրած պարտությունը և Խորհրդային Ռուսաստա– նի երկդիմի դիվանագիտությունը Հայաս– տանի Հանրապետության անկման գոր– δηιน์:
Հայկական բանակի կրած ծանր պարտությունը 1920 թվականի թուրք-հայկական պատերազմում ուղղակիորեն հանգեցրեց ՀՀ-ի թուլացմանը, ռեսուրսների սպառմանը և տարածքային կորուստներին, ինչը Հանրապետության անկման անմիջական նախապայմանն էր։ Խորհրդային Ռուսաստանի երկդիմի դիվանագիտությունը (մի կողմից՝ Թուրքիային օգնություն, մյուս կողմից՝ ՀՀ-ի հետ «բարեկամություն») ծառայեց որպես կատալիզատոր, քանի որ այն թույլ տվեց Թուրքիայի ճնշումն օգտագործել ՀՀ կառավարությանը ստիպելու համար ընդունել խորհրդայնացումը և իշխանությունը հանձնել բոլշևիկներին։ Այսպիսով, Հայաստանի Հանրապետության անկումը եղավ թուրքական ռազմական ճնշման և ռուսական դիվանագիտական դավաճանության համատեղ արդյունքը։