Ինչպե՞ս և ի՞նչ ազդեցություն ունեցավ Գևորգ Դ․ Կոստանդնուպոլսեցի կաթողիկոսը հայ հասարակության կրթության զարգացման գործում: Ինչպիսի՞ միջավայրում հայտնվեց Կամսարյանը, ինչպե՞ս էր նա ցանկանում փոխել այդ միջավայրը: Ի՞նչ նմանություններ և տարբերություններ ես տեսնում Կամսարյանի և Գևորգ Դ․ Կոստանդնուպոլսեցի կաթողիկոսի գործունեությունների միջև:
XIX դարում կրդութության բացակայությունը մարդկանց մեծամասնության մոտ մեծ խնդիր էր, իսկ քիչ զարգացած տարացքներում մասային անգրագիտություն էր տիրում։ Հայաստանը այդ ժամանակ չուներ պետականություն, ուստի առաջնորդի դերը մարդկանց աչքերում ստանձնում էր հոգևոր առաջնորդը՝ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս, մեր դեպքում Գևորգ Դ․ Կոստանդնուպոլսեցն՝ ով 1866 թվականին դարձավ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս։
Կրթությունը հարկավոր է յուրանչյուր մարդում օդի և ջրի պես։ Կրթված մարդ հասկանում է իր արած յուրաքանյուր քայլի հետևանքները և կատարում է ավելի մտածված քայլեր։ Օրինակ կրթված մարդը հասկանում է, որ բնությունը աղտոտելով վնասում է ոչ միայն բնությանը այլ նաև ինքն իրեն՝ չէ որ ինքը և իր հետնորդներն են շնչելու այդ աղտոտված օդը և խմելու պխտոր ջուրը։ Մուրացանի «Առաքյալը» ստեղծագործության մեջ հերոսը ՝Կամսարյանը, համեմատում է երկու քաղաք՝ Բորժոմը և Դիլիջանը։ Նա ասում էր, որ առաջինում գերիշխում է արհեստականը, իսկ երկրորդում ամեն ինչ ապրու է բնության հետ ներդաշնակ։ Կամսարյանը աղբյուրից ջուր խմելիս նկատում է, որ աղբյուրից քիչ հեռու բազմամյա աղբանոց կար, որը իր գարշահոտով աղտոտում էր օդը։ Բնությունը մարդկության ամենամեծ հարստությունն է և այն փչացնելը պարզապես տգիտություն է։ Գևորգ Դ-ը քաջատեղյակ էր տգիտության խնդրի մասին, այդ իսկ պատճառով նա իր կյանքը նվիրել է կրթության զարգացմանը։ Նրա ջանքերով բարեկարգվեցին Պրուսայի երկսեռ դպրոցները և ավելացավ դպրոց հաճախող երեխաների քանակը և բարձրացավ հայկական դպրոցների հեղինակությունը։ 1848 թվականին ձեռնադրվեց եպիսկոպոս։ 1866 թ․ Մայր Աթոռում հրավիրված ազգային-եկեղեցական ժողովը Գևորգ արքեպիսկոպոսին միաձայն ընտրեց Ամենայն Հայոց կաթողիկոս։ 1867 թ․ նա ստեղծեց ուսումնական հանձնաժողով դպրոցներում կարգ ու կանոն հաստատելու նպատակով և միասնական կրդական համարկարգ մշակելու նպատակով։ 1874 թ․ Գևորգ Դ․ կաթողիկոսը հիմնեց դպրոցի, որն իր անվամբ կոչվեց Գևորգյան ճեմարան և այն գործում է միչև օրս։ Գևորգ Դ-ն իրենից հետո թողեց հզոր հիմք, որի վրա հետագայում կառուցվեց ներկային հայկական կրդական համակարգը։
«Առաքյալը» ստեղծագործության հերոս Կամսարյանը և Գևորգ Դ-ը կիսում էին այն գաղափարը, որ բազում խնդիրների ակուքը տգիտությունն է և ես համակարծիք եմ նրանց հետ։ Ներկայիս տեղեկատվության դարում կրդությունը նույքան կարևոր է որքան XIX դարում, պատմությանը նայեով մենք կարող ենք տեսնել, որ տգիտությունը մնում է ամենամեծ խնդիրների հիմքում և միայմ մենք կարող ենք այս ամենին վեր դնել։ Գևորգ Դ-ի ջանքերը ծառայում էին նաև այն նպատակին, որ մենք այսօր ունենանք ազատ կրթվելու հնարավորություն, որը բացակայում էր XIX դարում։ Այսպիսով եկեք օգտվենք այն հնարավորություններից որոնք մեր նախնիները ստեղծել են մեջ համար։
